سلام خدا

نمی دونم دلگیرم از دست بنده هات که این نامه را برایت می نویسم یا دلم هوایت را کرده ...

به هر حال هر چه هست ار دلتگیست و بی معرفتی این زمینی ها...

میگن تو، توی ابرها و آسمانهایی... بعضی میگن همه جا هستی، بچه که بودم فکر میکردم تو، روی زمین هستی پیش ما آدمها... اما الان؛ نمی دونم... شاید تو، خود ما هستی شاید خیلی دوری یا نزدیک. هر جا هست یالان جایت خیلی خالیست...

جای تو وقتی توی خیابان­ها دست های لرزان و یخ زده ی پسرک گل فروش را می بینم خیلی خالیست...

وقتی توی خیابان فریاد پلیس گشت را بر سر دختر روسری صورتی که از روی شوق نوجوانی کمی لپ هایش را گلی کرده تا نشان دهد که رنگی است را می شنوم، جایت خیلی خالیست...

وقتی توی خیابان دختر که بدلیل زشتی صورتش مورد تمسخر پسرهای دبیرستانی مسخره می­شود و آرام آرام اشک می­ریزد را می بینم، جایت خالیست...

وقتی کودکان گرسنه را میبینم و بعد میشنوم شخصی اتومبیلی از طلا ساخته، جای تو برای تعجب و افسوس خالیست...

وقتی گوشه ای از دنیا دخترکان بی پناه را ختنه میکنند و گوشه ای دیگر زنی زیبا صاحب میلیون ها دلار ثروت است چون مدل لباس های گرانقیمت و زیباست جای تو خالبست که بدانی انسان ها چه وحشی می شوند و چه احمق...

وقتی تنهایی خودم را میبینم و به همة دلبستگی های از دست رفته­ام مینگرم فقط جای خالی تو را میبینم....

خدایا، جای تو خالیست... خیلی خالیست... بندگانت یا گستاخ و پست شده اند یا شکست خورده و دلتنگ ...

می دانم هستی، وقت آن است بدن آنکه از جهنم تو بترسم و یا شیفتة بهشتت گردم فرا بخوانمت تا کنارمان بیایی...

جمعه شب ها وقتی از غصه و تنهایی بغض گلویم را می فشارد تو مرا از تنهایی برهانی...

وقتی خاطرات گذشته را مرور میکنم کنارم باشی تا با هم بخندیم و بگرییم...

وقتی عاشق میشوم تو باشی تا عشقم را برایم نگاه داری...

وقتی شکست میخورم تو سنگ صبورم باشی...

خدایا، من از بنده هایت دلگیرم... تو بیا و من را در این دنیا دسوت و رفیق باش...

پی نوشت:

- یاده شعر مولوی و چوپان و موسی بخیر... همیشه فکر میکردم فقط شعره اما حالا...