امشب از شبکه ی سه سیما فیلم سازدهنی ساخته ی امیر نادری را پخش کرد. برای من جالب بود که تلویزیون کم عمق ما فیلمی با این عمق و درک بالا را به نمایش بگذارد.

البته در دوران کودکی این فیلم را دیده بودم و از فیلم های محبوب آرشیو پدرم بود ولی امشب با نگاهی دیگر به نظاره نشستم.

این فیلم از فیلم سینمای تقریباٌ متحول ایران بود و از ساخته های خوب امیر نادری. نادری با رگه هایی از تفکرات مارکسیست به ساخت این فیلم می پردازد و به زیبایی قدرت و استعمار حاکمان و صاحبان قدرت بر طبقه ی کارگر را به نمایش می گذارد.

این فیلم قدرت (سازدهنی ) را به دست حاکمی ( عبدلو ) می دهد و هر بار به عشق زدن سازدهنی و شنیدن صدای زیبای آن کارگران ( بچه ها و به خصوص امیرو ) به باج دادن و فرمان بردن به او می پردازند ابتدا دادن پول و سپس به علت فقر تقدیم کردن شخصیت و عزت نفس خود و تبدیل شدن به خر و میمون برای دست یابی به لذتی پوچ.

یکی از ابزار حاکمان استعمارگر گرفتن عزت نفس و فریفتن کارگران فقیر و مظلوم به وعده های زودگذر و البته سوء استفاده کردن از آنهاست و سپس ایجاد تفرقه و جنگ به نفع خود در میان این اقشار.

امیر نادری به زیبایی هر چه تمام لزوم شکل گیری یک انقلاب توسط اولین فردی که عزت نفسش باز می گردد (امیرو) و گرفتن وسیله ی زورگویی حاکمان و نابودی آن را بیان می کند که در پی آن مردم دیگر و عوام نیز به عزت نفس خود دست می یابند.

با دیدن این فیلم چقدر به یاد خودمان افتادم مردم من. یاد همه ی آنهایی که سازدهنی به دست ما را انتر خود کرده اند و چه سواری می دهیم به آنها.

شاید امیروی وجودمان بیدار شود و صاحب ساز دهنی را به زمین بکوبیم. امیدوارم.

پی نوشت :

                    ۱. یاد امیر نادری به خیر باد.

                 ۲. برایم جالب است که این رژیم به حماقت هایی مانند پخش این فیلم دست می زند.

                 ۳. دوست عزیزم افرا باز هم از دل من نوشت و احوال این روزهایم  خط و نشان اش را بخوانید که دلم را آتش زد. به دوستی با او افتخار می کنم بی تعارف.